Jaren ’60 De start van de manege

Voor de start van de manege gaan we terug naar de zestiger jaren. De oudste dochter van familie Castricum kreeg 
een eigen pony van haar ouders. Deze pony heette Rakker. Om in het onderhoud van de Rakker te voorzien, ging 
Marja rondjes met de pony op het strand lopen. De toeristen mochten toen voor een kwartje een rondje op haar pony rijden.
Rakker, de allereerste manegepony.

Rakker_geschiedenis

Al snel kreeg haar jongere zus Minouche ook een pony, Boefie. Samen gingen ze op pad om geld te verdienen 
voor Rakker en Boefie.
Kort daarop kregen ze de mogelijkheid om met hun pony’s op een grasland achter het huis van 
hun grootouders te rijden. Vanaf dat moment was de oprichting van
Manege “De Hoef” een feit. 
Marja en Minouche verdienden geld met het verhuren van de pony’s op hun “eigen” terrein.

Jaren ’70 uitbreiden van de manege

Op regionale wedstrijden werden veel prijzen door Marja en Minouche gewonnen en mede hierdoor zijn zij zich 
gaan specialiseren in het lesgeven. De stal breidde zich snel uit en na een tijdje liepen er al zes pony’s mee in de manege.
 Aangezien de manege steeds verder uitgroeide, werd de gehele familie Castricum ingeschakeld om mee te helpen.
Vader Castricum bouwde in vlot tempo nieuwe stallen en moeder Castricum nam het voeren van de paarden ’s morgens over. 
Eind jaren zeventig werd de jongste zus, Janet, aan het manegewerk toegevoegd.

kleine_stallen

Jaren ’80 eindelijk een binnenrijbaan

Aangezien Marja in Utrecht voor dierenarts ging studeren en dus veel minder tijd aan het manegewerk kon besteden, 
kreeg Janet het ook druk met de manege. Het was in die tijd een echte beestenboel op de manege want naast zo’n 
twintig paarden hoorde ook een varken, geiten, een schaap en een aantal katten tot de vaste bewoners.
Het grootste gedeelte van de klanten waren in die tijd kinderen van zes- tot achttien jaar. Op drukke dagen en met 
het voeren van de paarden ’s avonds was er veel hulp van vrijwilligers die na het paardrijden gewoon bleven. 
Dit is trouwens nog steeds zo.

bak87

Na het afronden van haar studie ging Marja in Brabant werken. Zij is toen met het manegewerk gestopt.
Voor de toekomst van het bedrijf was het van groot belang dat er een overdekte rijhal zou komen. Tevens moesten er 
meer stallen komen waardoor er nog flink uitgebreid zou kunnen worden. Het heeft nog jaren geduurd voordat er 
eindelijk een vergunning door de gemeente werd gegeven. Maar in 1988 was het zover. Sindsdien kunnen de lessen 
bij alle soorten weer doorgaan terwijl het rijden voor paard en ruiter aangenaam blijft.

manegdehoef1krant

Jaren ’00 de manege ontwikkelt zich nog steeds

In 2002 is er een tweede binnenmanege bij gekomen, de pony’s die buiten op de landjes stonden kregen 
allemaal een eigen plekje in de nieuwe stallen naast de nieuwe binnenbak “de ponystal” de landjes hebben plaats gemaakt 
voor een grote paddock en een ruime parkeerplaats. Later is er ook een nieuwe kantine gebouwd met daarboven woonruimte.
De grote buitenbak was vroeger vierkant en erg groot in verhouding met een normale bak, de verhoudingen zijn kloppend 
gemaakt en naast de buitenbak is nu een grote paddock en een stapmolen.

foto_web

De manege heeft een veiligheidscertificaat ontvangen en is officieel aangesloten bij het FNRS. Ook heeft de manege een 
geheel nieuwe website gekregen in 2010. Een heel groot deel van alle paarden die we hier op de manege gehad hebben de 
afgelopen jaren vind je hier in het archief.

In 2012 heeft de manege een eb en vloed bodem gekregen in de buitenbak, door dit speciale systeem blijft de bodem zelfs 
met extreem Hollands weer altijd goed. In de binnenrijbanen liggen tegenwoordig speciale vlokken wat de bodem sterk genoeg 
maakt voor veelvuldig gebruik. Manege de Hoef is een succesvol bedrijf wat zich nog altijd ontwikkelt.